krepińska

"Zaginiony symbol" Dan Brown

2010-02-28T20:46:00.004+01:00

Z Langdonem nie byłam ani w Rzymie ani w Paryżu. Jednak w ramach pracy domowej na Dyskusyjny Klub Książki pobiegałam sobie z nim po Waszyngtonie. Pobiegałam i dostałam zadyszki. Zwiedzanie stolicy USA w jeden dzień było wciągające,ale bardzo wyczerpujące, przewodnik narzucił mi zabójcze tempo, do tego stopnia,że przyjemność przerodziła się w pewnym momencie jedynie w wewnętrzny przymus dobrnięcia do końca.
Dan Brown bywał denerwujący jak Hubert Urbański, zdawało mi się,że każdy rozdział,a jest ich ponad 100, kończył się grającym na nerwach 'odpowiedź poznamy po przerwie'. Zapowiedź okazywała się picem na wodę, a autor w erudycyjnym wymiocie prezętuje nam fundamentalne mądrości, o tym,że mamy w sobie boskie pierwiastki. Oby się tym wszystkim nie zadławił, bo woda sodowa zaczyna mu uderzać do główy. Wiem,że autor to kreator,ale obdarowywanie bohaterów siedmioma kocimi życiami kiedy wszystki znaki na niebie i ziemi wskazują,że to już koniec, to pisanie scenariusza do jakiegoś komercyjnego serialu.

"Wychowanie dziewcząt w Czechach" Michal Viewegh

2010-02-26T23:28:00.005+01:00

Fajnie, pomyślałam, może po przeczytaniu tej książki poszukam jakiejś wakacyjnej oferty pracy jako czeska fille au pair. Niestety, autorowi prawdopodobnie pomyliły się tytuły, bo na temat wychowychania dziewcząt za naszą południowo -zachodnią granicą dowiedziałam się tyle co nic.
Gdyby nie to,że książka była pożyczona, miałabym pewien kłopot ze znalezieniem jej miejsca w biblioteczce. Jak już wcześniej wspomniałam, między poradnikami bym jej nie umieściła, myślałam nad miejscówką obok 'Lolity', ale Nabokov prawdopodobnie przekręciłby się w grobie, dyplomatycznie położyłabym go obok rodaka - Hrabala,ale ostatecznie swoje miejsce znalazłaby pewnie w domowej filmotece. Bo ta książka to taki czeski film.

Adina Blady - Szwajger "I nic więcej nie pamiętam"

2010-02-12T11:43:00.002+01:00

Wiem,że ludzka pamięć jest niedoskonała. Dlatego sposród wojennego zamętu, prochu ludzkich ciał oraz mgły niepewności towarzyszącej codzienności ludzi w okupowanej Warszawie, dokładnie zapamiętam jedną scenę: kiedy główna bohaterka szła ulicą niosąc bukiecik kwiatów,a jakieś żydowskie śmiertelnie głodne dziecko wyrwało go jej z ręki i zjadło. Tak, i to właśnie zapamiętam.
PS. Miałam wrażenie,że Pani Dr Blady - Szwajger upomina mnie tym samym tonem co Björk kiedy śpiewa "and if you complain once more you'll meet an army of me".

Orhan Pamuk 'Stambuł'

2010-02-06T18:23:00.004+01:00

Ach, opalać twarz w promieniach stambulskiego słońca...Zanim przeczytałam 'Stambuł' Pamuka mogłabym pomyśleć, że tylko cień jednego z minaretów mógłby stanąć na drodze nabraniu przeze mnie kolorów. A teraz? Okazało się,że legendarna stolica cesarstwa bizantyńskiego jest spowita londyńską mgłą. Istambuslki Bosfor w odcieniach szarości i brudnego błękitu jest rzeką melancholii. Te opary znad rzeki wdychają mieszkańcy którzy później liczą statki z okien swoich domów, zamiast seansów filmowych oglądają spektakle ognia trawiącego stare budynki oraz z prędkością światła przekazują sobie informacje o katatrofach statków na rzece, gwałtach i prywatnym życiu osób publicznych.

Mam brzuszek pełen igliwia

2010-01-19T10:55:00.003+01:00

Przychodzi taki czas kiedy mam brzuszek pełen igliwia i wtedy mój zmysł czytelniczy zasypia. Spowodowane jest to pewnie tym, że upiory Nauki lub X Muzy nie chcą grzecznie spać więc tym igliwiem doprawiają mi schabowe, ruskie i pomidrową. Po sesji mm nadzieję na płukanie żołądka.
PS.Zdarza mi się poczytywać co najwyżej 'Złotą legendę' czy 'Madame' Antoniego Libery.

“Dziewczynka, która za bardzo lubiła zapałki” Gaétan Soucy

2009-11-30T15:28:00.002+01:00

Podobno zjawy, upiory, potwory itd. itd. ukazują swą prawdziwą naturę w lustrze - np. jakaś piękna femme fatale okazuje się zgrzybiałą wiedźmą. I według mnie takim właśnie ciarkiem – koszmarkiem jest ta książka. Kiedy z biegiem wydarzeń zaczynałam przykładać do stronnic zwierciadełko, na wierzch, niczym oliwa, zaczynała wypływać jej prawdziwa natura.
Jednym z rekwizytów mojego dzieciństwa jest kula śnieżna – śliczny domek, dzieci w kolorowych szalikach i czapkach, świąteczna choinka. Ta opowieść jest trochę jak śnieżna kula właśnie, tylko zamiast tej pociesznej sceny jest jakieś brutalne przedstawienie. Ten koszmar pokryty jest białą otuliną. Tak piękne słowa, niemalże biblijny ton, przykrywa brudną treść. Brawo za złamanie zasady decorum.
Do głowy przychodzi mi jeszcze jedno porównanie. Jajko niespodzianka. Ryzykujesz jednak drogi czytelniku, bo niekoniecznie zastaniesz tam plastikowe cudeńko.

'Dom duchów' Isabel Allende

2009-11-20T22:57:00.005+01:00

Piszę tę recenzję słuchając ‘Manifesto’ Victora Jara. Wyobrażam sobie człowieka który gra na gitarze bez trzech palców, zastanawiam się czy istnieje jakiś relikwiarz na trzy legendarne palce tego chilijskiego Jacka Kaczmarskiego. Tyle we mnie zostało z polityki zawartej w tej książce.

Muszę wspomnieć o najsłynniejszej powieści Marqueza. Było to najsmutniejsze sto lat samotności jakie przeżyłam. Dlaczego przedstawiciele literatury iberoamerykańskiej kondensują opowieści o pokoleniach i ograniczają je do 500 stron? Czas biegnie już dostatecznie szybko, nie trzeba go poganiać. Dlatego bałam się starcia z opowieścią Allende. Nie chciałam żeby autorka uświadamiała mi to, jak czas nieuchronnie przelewa mi się przez palce. Prosiłam w myślach: niech to pokolenie będzie ostatnie. Nie był to jednak wyraz mojej cnoty a prostej kalkulacji. Dzieliłam liczbę stron przez liczbę pokoleń. Taką donkiszoterię popełniałam przeciwko galopowi czasu miażdżącemu pokolenia rodziny Truebów.

Barwny kilim opowieści tkają w tej historii kobiety. Jednak niezbędnym dostawcą wszelkiego materiały jest tu mężczyzna. Słaba płeć utrzymuje wszystko w ryzach, w odpowiednich momentach wylewając na synów Adama kubeł zimnej wody. Isabel Allende ładnie wyeksponowała tę tkaninę. Zachęcam więc do rzucenia okiem.

Filmowe zaduszki

2009-11-13T22:56:00.004+01:00

Tarnowskie Centrum Kultury jak tylko może to dba o tarnowskiego widza. Jeszcze w liceum chodziłam tu na wykłady dotyczące historii kina, prowadził je Pan Jerzy Armata. Z wykładów tych pamiętam jedną anegdotkę o niewolnicy Izaurze, niewygodne krzesła i mój pierwszy seans Casablanki.
Dzisiaj wybrałam się na zaduszki filmowe. Miałam ochotę na taki intymny seans. Coś mniej znanego, listopadowy wieczór, nastrojowe piwnice. Dwie świeczki na małym stoliku nieco z boku podkreślały pamięć o dwóch polskich aktorach - Janie Machulskim i Zbigniewie Zapasiewiczu.
'Samoobrona' to spektakl Teatru Telewizji.
Wszystko zaczęło się od nocnych hałasów na klatce pewnej kamienicy przy ul.Zesłańców Syberyjskich. Postawiły one na nogi dwa reprezentujące swoje pokolenia małżeństwa Wagnerów. Drzwi okazały się niewystarczającą ochroną przed światem zewnętrznym pełnym ciemnych charakterów. Do mieszkania wtargneli dwaj uzbrojeni mężczyźni. Choć szukali tu tylko chwilowego schronienia przed innymi bandziorami, ich uwagdze nie uszła młoda kobieta w skompej piżamce. W obronie swojej synowej stanął Wiktor, grany przez Jana Machulskiego, prawdziwy dżentelmen, któremu się jednak za to oberwało. Bohaterstwo ojca zawstydziło syna i męża (chociaż podobno był zwolennikiem innej metody obrony - bardziej biernej). Za punkt honoru wziął sobie zorganizowanie sprawnego mechanizmu samoochrony w kamienicy. Ten pomysł zakłuca jednak domowy porządek Wiktora. Pod pierzynką wojny z bandziorami, rozpoczyna się coś co można nazwać wojną dwóch pokoleń.

'Wieczór' Susan Minot

2009-11-11T17:18:00.000+01:00

Czytanie tej książki było dla mnie odkrywaniem nieupublicznionych wątków filmu. Kilka razy widziałam początkowe i końcowe napisy ‘Wieczoru’, teraz chciałam zaglądnąć za kulisy i poznać tę historię zanim nałożyła makijaż. Uważam, że adaptacja jest lepsza. Twórcy filmu przesiali wątki filmu przez sito z bardzo małymi otworami – pozostała sama esencja, która pozwala na większe rozkoszowanie się smakiem. Podkreślam, jest to adaptacja (nie ekranizacja). Ann (czyli główną bohaterkę) przez całe życie uwierało ‘gdybanie’, była jednak osobą która nie dzieliła się swoimi wątpliwościami ze światem. Na łożu śmierci podświadomość ciśnie jej na usta imię Harrisa. Przez kilka chwil pewnego lata, Ann miała w swoich dłoniach wszystko.

'Dr Jekyll i Mr Hyde' R.L.Stevenson

2009-11-01T23:31:00.002+01:00

Mój egzemplarz książki o człowieku o dwóch twarzach pochodzi z 1949 roku i ma zachęcającą okładkę. Do odkurzenia jej zachęciła mnie Zosik rzucając pytanie dotyczące halloweenowej lektury.
Wśród kanonu upiorów Mr Hyde ma ugruntowaną pozycję, więc jak sądzę przedstawiać go nie trzeba. Ta dziwna postać przemierzająca ulice w przymglonym świetle latarni, zmierzająca do dawnego budynku trupiarni jest esencją zła wydobytą z niepozornego doktor Jekylla. Doktor przeprowadza swe eksperymenty w laboratorium znajdującym się w starym domu chirurga. Pomieszczenia wypełnione są alchemicznymi naczyniami (w tym stara sala wykładowa)które są świadkami niezrozumiałych dla racjonalnego umysłu przemian. Jekyll jednak traci panowanie nad metamorfozami, Pan Hyde niczym mydło wyślizguje mu się z rąk i na wzór złego dżina niechcącego kornie powrócić do swojej lampy, umyka zamknięciu.

'Człowiek transplant' Sanjay Nigam

2009-10-30T21:31:00.005+01:00

Jeśli uznać, że namiastką amerykańskiego snu czyli Hollywood jest Bollywood, to Indie tą namiastką nie zaspokoiły swojego apetytu. Po zamknięciu książki uśmiechnęłam się pod nosem, bo to co przeczytałam wydało mi się indyjską wersją ‘Ostrego dyżuru’. Jądrem wokół którego krążą elektrony jest Człowiek Transplant – najbardziej spektakularny przypadek w historii szpitala nowojorskich Małych Indii. Nowy pacjent jest mozaiką ( tessery do wyboru ,do koloru: od najbardziej standardowych- nerek poprzez nieco większego kalibru –serce, aż po takie o których możliwości przeszczepu nie miałam pojęcia – rogówki!), dzięki swojemu szczęściu w nieszczęściu stał się symbolem różnorodności państwa którego (też o ironio) jest Ministrem Zdrowia. Indyjski polityk wzbudził we mnie dużo sympatii, pewnie dlatego, że rozczytywał się w ‘Wichrowych Wzgórzach’ (w czasie swojego długiego pobytu w szpitalu udało mu się powrócić także do wielu innych pozycji z kanonu literatury angielskiej).
Ps. Dziwny zbieg okoliczności, ale jest to druga pozycja z puli literatury indyjskiej jaką czytam w życiu i w której autor na pierwszej stronie zaczyna opowieść od zdarzenia w metrze! Czy wszystkie książki indyjskich autorów zaczynają się od sceny w metrze?

'Opowieść żony, która spróbowała czarów' Anita Nair

2009-10-28T23:16:00.004+01:00

Namiętność którą odkryłam w tej książce kojarzy mi się z baśniami. Dla mnie jest egzotyczna, delikatna jak skrzydła ćmy i gładka jak jedwab. Autorka jest jak ślimak – w kilku opowiadaniach przedstawia Indie które zawsze nosi ze sobą. Elementem łączącym sceny są historie indyjskich emigrantów w Ameryce. Każda jest inna ale wszystkie oscylują wokół pragnień miłości, strachu przed samotnością i zagubienia w wielkim mieście. Autorka przyprawiła je trochę czarami. Najbardziej podobała mi się historia o ćmie. Tak jak trudno jest zmierzyć objętość waty cukrowej, tak samo trudno jest pisać o tych opowiadaniach. Muskają wyobraźnię, są efemeryczne.
[o drzewie]:”Mniejsze gałęzie poodłamywano i teraz tylko piąstki chropowatej kory w niemym gniewie wygrażały niebu.”

'Ex libris. Wyznania czytelnika' Anne Fadiman

2009-10-26T21:03:00.003+01:00

Anne Fadiman jest cudowna,bo jest sama swoja. W kilku esejach wyznała swoje małe grzeszki - jest miłośniczką książek w najdoskonalszym tych słów znaczeniu. Z wielką czułością opowiada o regałach, ulubionej pułce w domowej bibliotece, o zaślubinach swoich zbiorów bibliotecznych ze zbiorami swojego męża, o zboczeniach - np. wyłapywaniu błędów z menu w restauracji czy z instrukcji obsługi urządzeń gospodarstwa domowego, o wychowywaniu się w rodzinie erudytów i książkowych maniaków, o antykwarycznych eskapadach, o książkowych dedykacjach oraz o molekułach książkowych czyli po prostu zachwyca się słowem. Słowna fetyszystka i książkoholiczka.
Czytając jej książkę każdy bibliofil, nie zależnie od tego gdzie oddaje się owej rozkoszy, poczuje się jak w wygodnym fotelu, pod kocykiem, przy kominku, z herbatą i ciastkiem pod ręką. Czyli po prostu jak u Pana Boga za piecem. Mnie zdołała całkowicie oswoić.
Ps.Żałuję,że Anna Fadiman nie prowadzi swojego bloga o książkach...Naprawdę polecam!

Smakowite cytaty:

"Trudno mi przejść przez jezdnię, gdy wyświetla się napis DONT WALK, nawet jeśli na milę nie widać żadnego samochodu. Jednak gdy czekam, rewanżuję się myśląc: NIE OPUSZCZAJ APOSTROFU!"

[o pułkach]"Same były dziełami sztuki, mozaikami od podłogi po sufit, złożonymi z wielobarwnych prostokątów..."

"Ja i mój mąż George uwodziliśmy się nawzajem książkami i wraz z zaślubinami naszych dusz nastąpiły też zaślubiny naszych bibliotek."

'Córka grabarza' Joyce Carol Oates

2009-10-23T21:17:00.003+02:00

Tytuł książki jest zapowiedzią brudnej treści. Wątki upaprane przemocą, złą żądzą, nienawiścią, wątki wilgotne i zimne. Mozaika tego co typowo amerykańskie – drogi, ścieżki kariery od pucybuta do milionera, od czyściciela basenów do właściciela małej laguny. Córka grabarza jest wyjątkowa w rodzinie imigrantów ponieważ rzutem na taśmę staje się córą amerykańskiej ziemi. Ma w sobie jeszcze europejskie naleciałości, które jednak zostają przyćmione przez zaoceaniczny styl życia. Całkowitą asymilację utrudniają jej wspomnienia pierwszych lat życia ,stosunków w rodzinie i warunków w których się wychowywała. Rebeka ze słownikiem pod pachą, stawia czoło samcom, wychowaniu syna i własnym wspomnieniom. Jej amerykański sen przebiega analogicznie do rozwoju kina – od ubogiego czarno-białego obrazu do hollywódzkich standardów.
Nie zachwyciła mnie. Ze wzgledu na klimat nie była to moja najprzyjemniejsza lektura.

'Wichrowe Wzgórza' Emily Jane Brontë

2009-10-20T12:42:00.003+02:00

Jest to opowieść o Pięknej i Bestii. W klasycznej historii zaszły jednak pewne modyfikacje. Nie ma wesołych dzbanuszków, filiżanek i świecznika. Piękna jest piękna ale już nie taka miła. Bestia odraża, nie swoim wyglądem jednak, a niemalże diabelską naturą. Wątek który fascynuje najbardziej, nie kończy się łatwym happy endem. Jest trochę mroku w dobrym smaku, są posiadłości naznaczone dramatycznymi scenami , w posiadłościach zakurzone pokoje przesiąknięte gorączkami szaleństwa. Krajobraz przypominał mi dzienne pejzaże Courbeta oraz nokturny Fridricha, pomieszczenia po których mogłyby spacerować niespokojne dusze przywodziły mi na myśl obrazy Füssliego. Udzielił mi się klimat, nie raz po plecach przeszedł mi dreszcz – czy to z niepokoju, czy z wyobrażenia warunków atmosferycznych.

'Balzakiana' Jacek Dehnel

2009-10-14T23:31:00.004+02:00

Dehnel, posługując się aparatem analogicznym, zrobił kilka zdjęć o iście cyfrowej jakości. Pierwsze, portret Tosi, dosłownie śpiącej na pieniądzach władczyni imperium nieoficjalnej kiełbasy. Drugie, Asi uciekającej spod deszczu purystycznych skrzydeł domowego wychowania pod rynnę światka artystycznego Warszawki. Trzecie to elegancki portret Adriana- Nikosia Dyzmy, odwołujący się do licznych konceptów, które może zdekodować jakiś erudyta. Czwarte natomiast, przedstawia galwanizowaną gwiazdę polskiej muzyki rozrywkowej, legendę retro - Halinę Rotter.
Dehnel jest też dobrym stylistą. W 'postpeerelowskim intymiźmie' można jeszcze wyczuć zapach legendarnej kolejki ustawionej w kierunku zawarcia 'transakcji wiązanej' przy ladzie MIĘSO WĘDLINY czy UBIORY TKANINY (do wyboru, do koloru).
W dworcowej kuchni czuć 'schabczaki, łazanki, kopytki i gulasz', na rodzinnych imieninach rolę pryzmatów spełniają kryształowe kieliszki otrzymane w prezencie ślubnym, znać siłę jaką oddziałuje na ludzi ta za oceaniczna waluta, słynne zielone.
Pozwala nam poczuć pod palcami linię krakelurów, rdzę, chłód trawertynu, wciągnąć powietrze przepełnione antykwarycznym kurzem.
Oprowadza nas po Moskwie, która mimo dzikiego pędu à la Tokio, stawia przed nami pomniki swojej dawnej świetności.
A wszystko to jakby pastisz Balzaca. Czyli galeria autorstwa Jacka Dehnela pt.'Balzakiana'.

'Martha F.' Nicolle Rosen

2009-10-13T20:21:00.004+02:00

'Martha F.' jest książką biograficzną opowidającą o kobiecie która była znana jako Pani Freud, Profesorowa Freud, a w końcu wdowa po Freudzie. Marta przez całe życie stała za kulisami teatru swojego męża. W haremie geniusza to ona grała rolę prawdziwej, opiekuńczej matki. Wyzbyła się swojego życia po to by zapewnić mężowi odpowiednie warunki do pracy nad dziełem. Nie była wtajemiczana w zawiłości psychoanalizy, po latach, kiedy ją poznała, dziwiła się,że Freud nie zastosował jej na sobie samym. Twórcę analizy od kuchni poznajemy dzięki korespondencji Marty z amerykańską dziennikarką. W tym czasie Marta, już wdowa, pracuje nad swoimi wspomnieniami, stara się ułożyć puzzle które pomogą jej spokojnie przygotować się do odejścia.

'Zabić drozda' Harper Lee

2009-10-07T21:37:00.003+02:00

Kiedy brałam tą książkę do ręki spodziewałam się znowu jakiejś historii o wariatach. Myślałam, że zwęszyłam podstęp, odkryłam nieoficjalną zasadę polegającą na tym, że książka z ptakiem w tytule to opowieść o ludziach żyjących na żółtych papierach. Przypomniał mi się i ‘Ptasiek’ i ‘Lot nad kukułczym gniazdem’. Cóż, nie ma chyba jednak żadnej teorii spiskowej, żadnego tajnego szyfru.
Znowu łapię się brzytwy. Jest to moja próba zatrzymania lata.
Dla mnie ta książka jest opowieścią o dzieciństwie. O terytorium zabaw wyznaczonym przez posesje domu zrzędliwej staruszki oraz tajemniczego, budzącego w dzieciach strach, samotnika. O wakacjach, wizycie przyjaciela z dzieciństwa, domku na drzewie, piciu lemoniady na tarasie, spaniu na werandzie. O dziecięcych mitach.
Być może nie to było najważniejsze dla autorki, która zajmowała się prawem. Ma to swoje odbicie w wątkach. Ojciec głównej bohaterki, Atticus, jest adwokatem broniącym sprawy czarnoskórych. Sprawa ta była skazana na niepowodzenie, jest jednak kamieniem milowym w walce o równouprawnienie.
À propos, Atticus jest teraz moim drugim ulubionym bohaterem literackim. Pierwszym jest Rett Butler.

'Rubinowe czółenka' Joanne Harris

2009-10-04T22:50:00.005+02:00

Kupiłam tą książkę w gdańskim Empiku. Było to pod koniec wakacji dwa lata temu. Spędzałam wtedy ostatnie dni sierpnia u mojej koleżanki nad morzem. Przed wyjazdem uparłam się, że koniecznie muszę mieć kontynuację ‘Czekolady’. ‘Czekolady’ nigdy nie czytałam, ekranizację natomiast znam bardzo dobrze. Zawsze poprawia mi humor (nie potrafię zliczyć po jakiej dawce się uśmiecham). Jest świetna na jesień, dlatego teraz, kiedy dni są coraz krótsze, chcę do niej wrócić żeby odnaleźć receptę na jesienno – zimowy brak światła i jego konsekwencje. Wracając jednak do ‘Rubinowych czółenek’. W pociągu, w drodze powrotnej do domu, skupiłam się na ‘Nad Niemnem’, były to czasy strachu przed maturą, na nową książkę nie mogłam sobie jeszcze pozwolić. Później była dla mnie takim popychadłem, ciągle wskakiwało coś przed nią do kolejki. Kiedy wreszcie nadeszła jej pora, porzuciłam ją po przeczytaniu połowy ( nie byle jakiej, bo połowa to 250 stron!). Od tego czasu leżała znienawidzona (mocne słowo) na półce, żałowałam, że wydałam na nią pieniądze. Wróciłam do niej z powodu Kolorowego czytania. Wciągnęła mnie całkowicie! Widać to prawda ,że na każdą książkę przyjdzie czas.
Cóż. Wiatr nadal nie dał sobie na wstrzymanie. Do znanych nam już postaci, Vianne, Anouk i Roux, przywiał kolejne które wcale nie pomagają go udobruchać. Znów pięknie pachnie czekoladą i egzotycznymi przyprawami. Tym razem epicentrum, nie tylko kulinarnych, czarów jest kawiarenka w paryskiej dzielnicy Montmartre. Poddałam się jej urokowi, w głowie tworzyłam adaptację (z Johnnym Deppem oczywiście), wracałam do Paryża (w którym byłam dokładnie miesiąc temu) i mam teraz wielką ochotę kupić sobie śliczne rubinowe buty. Ostatnio moje lektury nie wpływają dodatnie na moją dietę.

Ilustracja pochodzi ze strony Joanne Harris.

'Miłość od ostatniego wejrzenia' Vedrana Rudan

2009-10-02T17:48:00.004+02:00

Pojechałam wczoraj do biblioteki żeby oddać ostatnią wakacyjną książkę. Wiedziałam, że w domu czekają mnie już inne książki, jesienne, które odczekały swoje dzielnie w kolejce przez lato. Pojechałam z nowym jesiennym postanowieniem żeby nie czynić sobie żadnych konkretnych, na pewno mobilizujących, ale także ciążących mi postanowień. Powiedziałam sobie: zero stosików, zero gromadzenia, najpierw wymiatamy domowe kąty.
Lubię naszą bibliotekę. Obecnie budynek w którym się znajduje jest w remoncie, dlatego jest trochę prowizoryczna. Dużym plusem są bardzo miłe panie bibliotekarki. Taki małomiasteczkowy klimat.
W każdym razie. Oddałam już tą ostatnią książkę ale swoim zwyczajem poszłam trochę poszperać między regałami. Od razu w oczy rzuciła mi się książka „Miłość od ostatniego wejrzenia”. Chorwacka pisarka. Przeczytałam jedną stronę żeby wiedzieć co trzymam w ręce. Oparłam głowę o półkę. Jakoś tak zleciało mi 20 stron. Zdarzyło mi się to pierwszy raz. Uznałam to za spontaniczny odruch, świetny przejaw mojego buntu przeciwko planowaniu, wypożyczyłam. Gdyby nie to, że przyjechałam na rowerze, pewnie czytałabym ją w drodze do domu.
Zaintrygowała mnie. Na samym początku wydała mi się abstrakcyjna. Później stwierdziłam ,że najlepsze określenie to „naturalistyczna”. Boję się książek abstrakcyjnych, naturalistyczne napawają mnie wstrętem, zasiewają we mnie ziarno niepokoju. Tilda tkwi w czarnej dziurze patologii, jest tylko jedną z kobiet tkwiących w drzewie genealogicznym o brudnych, bolesnych korzeniach. Teraz staje przed sądem jakiejś bliżej nieokreślonej instancji. Ma dużo na swoją obronę, jednak przekazuje to w bardzo przewrotny sposób. Siniaki i podbite oczy są jej winą, przecież to ona przesoliła tą sztandarową zupę. Sprawa jest dość skomplikowana, ale wciąga jej ironiczny tok. Nie potrafię zrozumieć kobiet które stały się zwierzyną i które dają sobą rozporządzać brutalnym myśliwym. Nie raz podczas czytania usta ułożyły mi się na wesoło. Demotywujący czarny humor.

'Smażone zielone pomidory' Fannie Flagg

2009-09-30T18:12:00.003+02:00

Poprawiłam sobie humor tą książką. Smażone zielone pomidory dały mi uczucie błogości. Zatopiłam się w cudzych wspomnienach o bezpiecznej przeszłości, o bezwzględnie ciepłym miejscu. Zaintrygowała mnie przyjaźń (dyplomatyczne słowo) między Idgie i Ruth, właścicielkami kawiarni będącej azylem dla Kolorowych. Lecę teraz na dywanie pewności,że każdy problem ma swoje rozwiązanie, każda trudna sutuacja wyjście. Przez żołądek do serca, kuchnia Mrs Flagg znalazła tą najprostszą drogę między moimi wnętrznościami. Trudno jest opisać smak, dlatego powinnam wkleić tu zdjęcie soczystej cytryny żeby Wasze usta napełiły się śliną, co skołomiło by do przeczytania tej książki. Literatura przez nieco mniejsze 'l' znalazła we mnie odbiorcę. Szukam teraz nerwowo ekranizacji tej książki w mojej domowej filmotece.

Leopolis

2009-09-29T22:24:00.008+02:00

W Lwowie na każdym kroku można spotkać lwa. Moje zachwyty, achy i ochy, nie pozwalają mi jeszcze na konstuktywne wypowiedzenie się na temat Miasta Lwa jesienną porą.
Może ubijam tu masło maślane,ale do materiału ilustrującego - potwierwającego dołączę nad wyraz adekwatny wierszyk Pana Brzechwy. Nie stać mnie na razie na więcej.

LEW
Lew ma, wiadomo, pazur lwi,
Lew sobie z wszystkich wrogów drwi.
Bo jak lew tylko ryknie,
To wróg natychmiast zniknie.

'Podróż w błękicie' Stig Dalager

2009-09-28T18:09:00.004+02:00

Nie odnalazłam wielskiej przyjemności w czytaniu tej książki. Długo zastanawiałam się dlaczego. Ja, Mała Księżniczka która nie mogła się wyspać, znalazłam drażniące mnie ziarenko grochu. Oczekiwałam,że opowieść o życiu wielkiego twórcy kameralnych światów będzie kolejną baśnią. Niestety została tutaj według mnie złamana zasada decorum. Wielki pomysł został zmarnowany. Dalager nie jest najlepszym bajarzem jakiego w życiu czytałam. Życie brzydkiego kaczątka, ołowianego żołnierzyka i zmarzniętej dziewczynki z zapałaki w jednym zostało już ujęte w autobiografię - na dodatek zgrabnie zakamuflowaną w opowieściach 'dla dzieci'.

'Paddington za granicą' Michael Bond

2009-09-10T22:08:00.004+02:00

Zrobiło mi się cieplej na sercu kiedy przeczytałam Paddingtona. Dla nieuświadomionych (czyli takich jak ja jeszcze przed tygodniem), Paddington jest misiem z Peru, który został znaleziony na jednej ze stacji londyńskiego metra (od której właśnie wziął swoję imię).Jest jednym z tych o małym rozumku Ciągle pakuje się w kłopoty. Jego nieodłącznym atrybutem jest słoik z marmoladą (tak a propos, polecam konfiturę o smaku banan- truskawka!). Zaraził mnie chęcią na kakao. Szkoda,że nie można sobie przygarnąć takiego misia...
W tej części Paddington wyjeżdrza na wakacje do Bretanii! Poczułam się więc jakbym zjadła nieco musztardy już po obiedzie. Jeśli kogoś dopadł już jesienny, niekoniecznie optymistyczny nastrój, to polecam gorąco mały powrót do dzieciństwa. Sugeruję zaopatrzyć się w kubek kakao.

'Sto lat samotności' Gabriel Garcia Marquez

2009-09-08T23:51:00.006+02:00

Poczułam się jakby Marquez, ktory przyjął rolę alchemika, zaprosił mnie do swojej pracowni aby na bardzo prostym doświadczeniu przedstawić mi upływ czasu. Wlał mi w ręce wodę, którą metaforycznie nazwał czasem, karząc ją utrzymać. Na nic zdało się moje zaciskanie pięści, woda wyciekła mi przez palce, tylko ręce miałam całe mokre. Spojrzałam w plamę wody na stole. Moje czoło było zmarszczone od myślenia, kiedy próbowałam je rozjaśnić, ślady bruzd ciągle tam były. W taki brutalny sposób została mi wyjaśniona nieuchronność przemijania.
Sto lat samotności nie brzmi zachęcająco. Marquez był dla mnie Ewą kusicielką która pod osłoną pięknych słów kazała mi ugryźć jabłko które na zawsze pozbawi mnie odwrotu do krainy Niby- niby... Zafundował mi lot dywanem nad miastem Mocondo, gdzie siedząc oglądałam zawartość kufra kunsztu autora na który skladały się diamenty zapachów, monety smaków i złoto sztuki kochania... Moja chciwość jednak nie popłaciła ponieważ książka zmusiła mnie do wielu smutnych przemyśleń... Chylę jednak mojego pomarszczonego czoła.

'Malowany welon' W. Somerset Maugham

2009-09-08T13:15:00.005+02:00

Zasłona była piękna, malowana i egzotyczna,ale już trochę zbyt ciężka od zbierającego się w niej kurzu aby ręka próżnej Kitty pokusiła się by ją odsłonić.
Kitty szukała więc prawdy gdzie indziej - w chińskich uliczkach, rikszach i lektykach, w murach ubogiego klasztoru. Dopiero kiedy zobaczyła do jakiego poświęcenia gotowe są ręce innych , zdobyła się na to by zajrzeć za zasłonę...
Polecam poetycką ekranizaję z Edwardem Nortonem w roli Waltera, męża Kitty.

'Auteczko' Bogumił Hrabal

2009-09-08T00:12:00.004+02:00

Byłam nad morzem kiedy zaczynałam czytać 'Auteczko'. Było zimno, okiennice szalały od wiatru. Myślałam tylko o tym żeby jak te hrabalowe koty schować się pod pierzynę, napić się ciepłego mleka, przycupnąć przy piecu.
Później, w miarę jak pogoda się u mnie zmieniała , przez okno dochodziło więcej słonecznego światła, zobaczyłam,że ani Hrabal ani koty nie mają wcale tak z górki. Bo kiedy koty się rozmnożyły pisarz musiał splamić swoje ręce, swoje narzędzie pracy, krwią. Tylko później, niestety, takimi zakrwawionymi rękami nie mógł dotykać swojej maszyny do pisania, co zahamowało proces twórczy. Patrzył na te ręce podczas spacerów w lesie, podczas przemierzania Pragi w autobusach, na drodze relacji Praga - Kersko, Kersko- Praga. Takimi rękami nie mógł nawet chwycić kufla z piwem więc je tylko załamywał. Co gorsza w pewnym świetle te ręce przypominały mu ręce katów z obozów koncentracyjnych , wyraźnie oddzialały się od biało pomalowanych nowych sztachet, które na dodatek przypominały pluton kościotupów (ten pluton tak a propos przypomniał mi moje dziecięce koszmary). Nie tak łątwo jest jednak znaleść dobry wybielacz dla splamionego sumienia...
Idę teraz na poszukiwnia kakałka i mojej kocicy Szelmy.

'Eugenia Grandet' Balzac

2009-09-07T00:26:00.003+02:00

Niespodziewanie znalazłam pierwowzór Sknerusa McKwacza - Pana Grandet. Realia francuskiej wioski Seamur są jednak inne od tych kaczogrodzkich. Nie jest to wielki złoty skarbiec wieńczący reprezentacyjne wzgórze miasta - a skromne gospodarstwo , gdzie skąpstwo karze oszczędzać na wszystkim - od cukru poprzez wkłady do kominka aż do świec, które rozpraszałyby mrok ziomowych wieczorów. Nie ma Kaczora Donalda z siostrzeńcami - jest skromna matka i córka Eugenia. Rolę Harpagona spełnia wierna Nanon. Inna jest oczywiście ranga interesów bogaczy.
To,że chciwość może mieć opłakane skutki, dowiedział się już choćby ozłocony Minos. Teraz Pan Grandet ma się przekonać o tym,że pieniądz nie może być pryzmatem przez który patrzy się na świat. Niestety (może dlatego,że Polak mądry po szkodzie,a Pan Grandet jest Francuzem) nie nauczył się niczego na swoich błędach...
Pan Balzac mnie nie zachwycił. Może wiek temu byłby wspaniałym kazaniem?

Powrót

2009-09-06T18:41:00.009+02:00

Jestem niewiarygodnie szczęśliwa,że nareszcie jestem w domu! Miesiąc we Francji wzbogacił mnie o wiele wspomnień,inspiracje i energię na kolejny studencki rok. Postaram się powoli uporać z zaległymi recenzjami książek które udało mi się przeczytać na emigracji, będzie też pewnie kilka wspomnień z podróży. A to oto takie bretońskie detale:

Au revoir. Wyjazdowy stosik

2009-07-30T00:00:00.003+02:00

Oto stosik, który ma mi zapewnić odpowiedni poziom cukru czytelniczego i uchronić przed literacką zapaścią podczas mojego wyjazdu.
Pierwsza z pozycji to 'Eugenia Grandet' Balzaca, bo jestem świeżo po 'Balzakianie', bo nie znam twórczości Balzaca, bo uzupełniam braki we francuskiej literaturze (mały rozmiar też zaważył). Druga - ' O miłości i innych demonach' Marqueza - już raz przeze mnie przeczytana wprawdzie,ale kusi mnie by do niej powrócić. Pozycja trzecia - 'Malowany welon' W. Somerset Maugham - znam film ( bo jak inaczej? przecież gra w nim mój ulubiony aktor - Edward Norton), teraz chce poznać książkę. Czwarta - 'Auteczko' Hrabala - sukcesywnie poznaję jego twórczość. Piąta i ostatnia - 'Sto lat samotności' - już nie mogę się doczekać tej zaległej uczty :)
Na stosiku dumna Wieża Pana Eiffla, ponieważ wybieram się właśnie do kraju bagietek, Balzaca i innych jemu charakterystycznych. Spędzę kilka dni w Paryżu,ale gwoździem programu jest bretońskie wybrzeże na ktorym zawitam już po raz drugi. Wracam 5 września. Życzę wszystkim udanych (owocnych)wakacji.

John Fowles 'Kochanica Francuza'

2009-07-28T15:54:00.003+02:00

Fowles przyjął konwencję która zakłada,że pisarz jest następny po Bogu. Dlatego od czasu do czasu luzuje gorsety swoim bohaterom, których głębszy wdech przyprawia o kręcenie w głowie. Kiedy postaci,zachęcone wolnością, wychodzą z cienia puryfikujących konwenansów czasów wiktoriańskich, autor poddaje je 'kanibalistycznej w swej zawziętości obserwacji' - zagląda im do listów, pamiętników, czyta z ich pobudzonych hormonów. Kamyczkiem wywołującym lawinę stało się spotkanie przez Karola kobiety, jak powiedziałby Przerwa - Tetmajer "nie z jego sfery" ( odwołuję do krótkiego wiersza "Moja kochanka"). Owa kobieta, zwana Kochanicą Francuza czy Tragedią, byłaby wspaniałą muzą dla Friedricha, kiedy tak stoi na brzegu, zwrócona w stronę morza. Karol co najwyżej mógłby sobie zamówić jakiś portret u naśladowcy Thomasa Gainsborough. Po zejściu lawiny nic nie było już takie same...

Bohumil Hrabal 'Obsługiwałem angielskiego króla'

2009-07-25T17:27:00.003+02:00

A raczej abisyńskiego cesarza. A wszystko to podczas wspinaczki na ośmiotysięcznik kariery. Niedoświadczony pikolak stanął w cieniu góry, na plecach czując ciężar bagażu, w prawej ręce ściskając grubą linę , w lewej kijek do podparcia. Po drodze zrywał z łąk kwiaty by okraszać nimi podbrzusza nimf, oglądał kobiety stworzone oddechem (zwane czasami gumowymi lalkami), kabarety miłosnych igraszek, kapliczki złotego Bambino di Praga. Mając przed oczami galerię swoich wielkich poprzedników konsekwentnie szedł do przodu by osiągnąć te same co oni wysokości. A kiedy to zrobił, w czym de facto pomogły mu znaczki, wtedy spokojnie, krótszą drogą, zszedł na dół, a za nim powlekła się kotka, koza i koń.
Hrabal z premedytacją popełnia czeskie błędy. Bo jak inaczej wytłumaczyć to, że w jego świecie to wisielce ratują życie? Te wszystkie, zdawałoby się, eleganckie, bo ubrane w stroje i pikolaka, i oberkelnera, i właściciela hotelu, historie przeplatają się z aromatem chmielu. Pewnie kiedyś gościły w czeskich piwiarniach….

Ian McEwan 'Pierwsza miłość, ostatnie posługi'

2009-07-23T17:27:00.003+02:00

Dostał mi się w ręce ten grzeszek młodości McEwana... Jest to zbiór opowiadań, ustawiona w rzędzie galeria ciągotek (żeby nie używać specjlanych, poważnych słów) - brata do siostry, dwóch przyjaciółek,dojrzałego mężczyzny do małej dziewczynki, ciągotek na stole kuchennym i ciągotek do zakonserwowanych relikwi człowieka- legendy. Nadziwić się nie mogę,że autor urzekającej 'Pokuty' ma tak 'obrzmiałą wyobrażnię'. Zaskoczył mnie tym,ale nie rozczarował. Podziwiam jego zmysł obserwacji, skarbnicę opisów które sprawiają,że pod palcami czuję fakturę przedmiotu o którym pisze. Pointa nie jest podawanym na talerzu fast - foodem, jest jak deser który trzeba długo trzymać w ustach żeby poczuć konkretny smak.

Jeżeli chodzi o taką różnorodność w twórczości pisarzy, przymoniają mi się dwie książki Patricka Süskinda. Pierwsza to mroczne 'Pachnidło' o intensywnym zapachu,na które skladał się paryski smród targów rybnych, pobudzający zapach kobiecych ciał i kwietna woń. Druga to zwiewna,lekka i przyjemna 'Historia Pana Sommera' która co najwyżej działa na nasz zmysł powonienia zapachem jesiennego wiatru.

Jake Morrissey 'Geniusze Rzymu'

2009-07-22T12:54:00.005+02:00

Owocami wielkiej rywalizacji w rozległym sadzie zwanym Rzymem są najbardziej znane pomniki miasta - przygarniające ramiona Matki przy bazylice św. Piotra, fontanna Nilu, Rio de la Plata, Gangesu i Dunaju, falujące Sant' Ivo i San Carlo (zwany pieszczotliwie San Carlino).
Francesco Borromini i Gianlorenzo Berini - artystyczny crême de la crême XVII wieku. Dwa bieguny zabiegające o jedno miejsce na ziemi,miejsce najbliższe następcy św. Piotra...

Moim ulubionym dziełem Berniniego jest fontanna Trytona z Piazza Barberini. Poznałam ją w trakcie czytania Pokuty. W ekranizacji pojawia się inna posać Trytona, nie ta przywołana przez McEwana - niestety...Dla porównania:

'Ptasiek' William Wharton

2009-07-17T12:09:00.000+02:00

(książka miała dorabianą okładkę więc pokusiłam się na umieszczenie tego obrazka)

Ptasiek na swoje własne potrzeby sparafrazował powiedzenie 'jeśli wejdziesz między wrony musisz krakać jak i one' na 'jeśli wejdziesz między kanarki musisz latać jak i one'. Ptasiek - mały, niepozorny władca imperium kanarków przeżywa razem ze swoim przyjacielem Alem przygody godne bohaterów powieści Dickensa. Żeby móc się unieść Ptasiek chciał wydrążyć swoje kości siłą własnej woli. Od pasji jeden krok do szaleństwa,a Ptasiek tanecznym krokiem przeszedł od pierwszego kanarka do szpitala psychiatrycznego. Opowiada nam jak cierpliwie podtrzymywany ogień pasji rozjuszył się do tego stopnia by wywołać na jego policzkach niezdrowe rumieńce - szaleństwa.

Barbara Kingsolver 'Biblia jadowitego drzewa'

2009-07-13T13:49:00.000+02:00

Kiedy byłam mała zamalowywałam całą kartkę różnymi kolorami,a później zakrywałam je całkowicie czarną kredką woskową. Następnie brałam coś ostrego i skrobałam po czarnej 'skorupie'. Wtedy kontury miały kolory tej barwnej, pierwszej warstwy. Przypomniały mi o tym te 'Krzyże' Andy'ego Warhola. Zielona dżungla, barwne szaty, czerwona glina zza pokrywy czarnego,spalonego lądu. Lubię kiedy zakładka przeddzielająca strony łączy się z treścią książki albo z jej okładką.

Rodzina Price'ów dowiaduje się na własnej skórze,że istnieje prawdziwa,inna od tej tworzonej przez amerykańskie środowisko konsumpcyjne, dżungla. Problemami nie są długie kolejki w supermarketach, deficyt kapryśnie wybranego smaku gumy do żucia czy niejasny gąszcz sklepowych półek. Przeszkodą jest inna religia (co za tym idzie inna kultura), brak protein, lornetujące tarantule, hipnotyzujace węże i przełom polityczny na ziemiach Konga.
Nathan jest babtystą- misjonarzem który chce zawrócić bieg rzeki kijem, ale wcześniej chce w tej rzece ochrzcić wszystkich kilangijskich tubylców,którzy nie są temu zbyt chętni choćby z tak banalnego powodu,że boją się pływających w niej krokodyli. Fanatyczny Nathan składa ofiarę godną Abrahama, której tym razem nie zatrzymała manus dei. Losy amerykańskiej rodziny są splecione lianami z punktem kulminacyjnym w historii Konga.

Nie można dwa razy wejść do tej samej rzek. Tako rzeką greccy filozofowie, a krokodyle czuwają nad prawdziwością ich tez.

Podzielił nasze węże według rodzajów śmierci jakie lubiły zadawać...

Sądzę,że Bogu zrobiło się żal Afrykanów, kiedy umieścił kokosa tak daleko poza ich zasięgiem, toteż mango postanowił dać bliżej ziemi.

Jak oceniacie dopasowanie zakładki do treści?

"Dom na Kresach. Powrót" Philip Marsden

2009-07-08T13:39:00.000+02:00

Filip pomaga swojej przyjaciółce z dzieciństwa rozprawić się z przeszłością,przeprowadzić polowanie na duchy. Jest dla niej podporą podczas powrotej wyprawy na Kresy - miejsca gdzie Zofia spędziła lata swojej młodości. Młodość ta przypadła na czasy wojny i wiąże się z nieustającą ucieczką, ciągłym przemieszczaniem się. Wracają do Mantuszek, gdzie zastają ich pozostałości murów zidentyfikowane dzięki staremu modrzewiowi. Następują pełne wzruszeń spotkania z osobami, które są świadkami tamtych czasów. Zosia prowadzi Filipa po galerii swoich przodków, zwracając szczególna uwagę na fascynujący porteret swojej matki - Heleny.
Polecam lubiącym rodzinne opowieści. Myślę,że spodoba się każdemu komu do gustu przypadła "Lala" Dehnela.
Ps. Zwróciłam uwagę na tą książkę, ponieważ mam zamiar zgłęgić temat sztuki Kresów. I chociaż nie znalazłam tam zbyt wielu informacji które przydadzą się historykowi sztuki, to udało mi się zachłysnąć atmosferą panującą w kręgach ówczesnej polskiej inteligencji.

Posłuchaj, tak się tu zwykle bawiliśmy - Zofia zwinęła dłownie wokół ust i krzyknęła w stronę drugiego brzegu rzeki:
-Kto zjadł jabłka z drzewa? - Echo odpowiedziało z drugiego brzegu: "ewa...ewa..."

-Urodzić się w tym kraju to przekleństwo, pani Heleno, nieszczęsna klątwa...
-A tak tu pięknie...
-Lecz Bóg żąda wielkiej zapłaty gdy obdarowuje urodą

Wszystko wywrócone, Filipie, cały ten okropny świat przewrócony do gory nogami. Przychodzimy do grobu,a on na powierzchni ziemi,a kiedy idziemy do domu -widzimy,że zapadł się pod ziemię.

czytelniczy łańcuszek

2009-07-07T22:42:00.000+02:00

Do zabawy zaprosiła mnie Moni,za co dziękuję. Moim odstępstwem od regulaminy będzie po prostu przecięcie łańcuszka - nie mam siły już dzisiaj na wymyślanie nowych pytań. Czekam na odpowiedzi innych zaproszonych.

1.Jaki masz zwyczaj "przechodzenia" z czytania jednej książki do drugiej? Czy też może w ogóle nie potrzebujesz odreagowania po przeczytaniu książki?
Najczęściej kończę czytać późnym wieczorem dlatego na oddech mam całą noc. Czasami jednak zdarza mi się przed nastaniem ranka wziąść się za jakoś inną pozycję- to w wypadkach kiedy nie mogę zasnąć. Jeśli zdarza mi się skończyć wcześniej, to biorę się za jakąś inną czynność - lubię wyjść na spacer, zrobić coś dobrego do jedzenia. Nie potrafię od razu przeskoczyć z książki na książkę.
2.Podobno człowiek z natury nie czyta dużo - ale istnieją takie książki, które działają na niektórych ludzi jak koło zamachowe? Czy pamiętasz książkę, która sprawiła, że czytasz? Może jest to Twoja pierwsza książka, którą przeczytała Ci jeszcze mama, a może książka czytana gdzieś po kątach w tajemnicy przed rodzicami?
Książka która sprawiła,że czytam? Kojarzy mi się seria "Pana Samochodzika" - oj,nie mogłam zasnąć, nie mogłam się oderwać,a także "Mała książniczka" - ta ze względu na to,że odkryłam przy niej możliwości mojej wyobraźni.
3. Czym się kierujesz przy wyborze książki?
Często opinią innych, zachęcającą recenzją. Jeśli jakaś pozycja przypadła mi do gustu,to chcę poznać inne z dorobku autora. Zachęca mnie wysoko oceniana ekranizacja, ale przed jej zobaczeniem muszę poznać książkę.

Milan Kundera ' Nieznośna lekkość bytu'

2009-07-06T00:42:00.001+02:00

Milan Kundera nie wpisał mi się swymi słowami do pamięci poetyckiej, nie jest więc moją miłością, moją Teresą. Jest jednak Sabiną której niezwykłość, ten nikły promil jej absolutnej niepowtarzalności próbuję wyłuskać i nazwać. Kundera jest dla mnie Tatarkiewiczem codziennej filozofii życiowej, potrafi określić podstawowe pojęcia których zdefiniowanie wymykało się niczym mydło z rąk wszystkim wcześniej.
Nie chcę tym pominąć istotnej części mity o Edypie i porzestać na oślepieniu go poprzez wspomnienie tylko tej znaczącej zalety książki. Chcę stanąć na czubku góry lodowej i zasygnalizować,że w swojej strukturze zawiera historię praskiego roku 1968, 'doświadczone planety' oraz różnego rodzaju ciekawe spostrzeżenia, które,dla zwrócenia większej uwagi, pokazuję nam palcem wskazującym, który,mam wrażenie u Kundery jest najdłuższym placem u ręki.

Iris Murdoch 'Jednorożec'

2009-07-04T01:10:00.000+02:00

Według mnie Iris Murdoch lepiej maluje niż pisze słowem. Jest malarzem który w jednym obrazie łączy romantyków niemieckich i francuskich surrealistów, w pejzaż Fridricha wprowadza postaci i sprzęty z obrazow René Magritte. Zbudowała dom tam gdzie diabeł mówi dobranoc, przystroiła go w spłowiałe ciężkie zasłony, posypała kurzem, postarała się o angielski ogród, swoim bohaterom przypruszyła twarze mąką nadając im niezdrowy wygląd. W pewnym sensie jest też konserwtorką zabytków która dba o to żeby tkaniny zachowały swój zużyty wygląd, na twarzach ukazywały się przejścia,wiek i charakter, miedż zaśniedziała, a rabaty zarosły. Jest kostiumologiem który Hannach przygotowuje gustowne, egzotyczne stroje, Alice podaje wygodne schodzone ubrania, a Marian pozwala uchodzić za osobę pozbawiona gustu. Jest jubilerem który zawiesza swoje dzieło na szyi Marian,a swój najcenniejszy diament - Hannach - z czułością oszlifowywuje i pozwala mu emanować blaskiem na domowników Gaze zza gablotki swojej więziennej celi gdzie prycze mają baldachimy,a rolę pasiaków spełniają jedwabne szlafroki.

'Lot nad kukułczym gniazdem' Ken Kesey

2009-07-03T18:25:00.000+02:00

Indianin buszujący we mgle opowiada nam o wydarzeniach zza weneckiego lustra swojego ciała. Kamieniem rzuconym do wody jest McMurphy rzucony do szpitala psychiatrycznego (chociaż w tym wypadku jest to coś w rodzaju samobójczego strzału ponieważ McMerphy znalazł się tam na własne życzenie). Kręgami na wodzie są małe bunty, rewolucje,szulerka, jeden udany połów i zszarpane nerwy Wielkiej Oddziałowej. Ale wodzirej, mistrz ceremonii i lalkarz wpadł z deszczu pod rynnę, tylko,że zamiast deszczówki spływa na niego lepki syrop - choć sprawia przyjemność na języku to oblepia ciało krępując jego ruchy. W końcy życie przygasło - stłumione płachtą jak ogień.

Utwierdziłam się w przekonaniu,że normalność jest jak ruch który jest względny.

Ps. Najlepsze w tej książce jest to,że na jej podstawie stworzono film w którym główną rolę zagrał Jack Nicholson. Chociaż zagrał to może za dużo powiedziane... Pewnie wszedł na plan filmowy nie zmieniając nawet wyrazu twarzy. Nie jest stworzony do tej roli,jest po prostu naturszczykiem. Mówiąc bez ogródek - jest wariarem.

'Pokuta' Ian McEwan

2009-06-27T14:08:00.001+02:00

Jeśli spojrzy się pod nieodpowiednim kątem na termometr, można pomyśleć,że jest cieplej niż w rzeczywistości,ubrać się za zimno,wyjść, przeziębić się, nabawić się zapalenia płuc i umrzeć, można też w obawie przed zimnem ubrać na siebie zbyt wiele warstw i odczuwać gryzący dyskomfort.
Czas w tej powieści boli. Jest to jednak inny rodzaj bólu niż ten który odczuwa się po zbiciu cennego wazonu, inny od tego który czuje ranny żołnierz, nie jest to codzienna migrena.
Czuje się obawę i pragnienie żeby zostać w dworze z pięknym ogrodem w którym znajduje sie fontanna Trytona. Kiedy czyta się tą powieść, ma się wrażenie,że zdarzy się coś złego,chiałoby się o tym poinformować bohaterów, jest to jednak tak daremny trud jak krzyk skierowany do aktora grającego w filmie kryminalnym,kiedy chce sie go ostrzec przed postacią stojącą za rogiem.
Chiałabym czytać ciągle opisy sielanki,ale może to własnie zapowiedź tragedii nie pozwalała mi oderwać się od książki...Mimo pokuty nie wybaczylam Brionny Tallis

kolos

2009-02-09T14:14:00.000+01:00

Podczas nauki do egzaminu ze starożytności nachodzi mnie od czasu do czasu refleksja. Pomyślałam sobie,że gdybym miała możliwość zobaczyć Kolosa Rodyjskiego Charesa to chciałabym go zobaczyć dopiero wtedy, kiedy te 32 metry brązu leżą jak długie na molo, zwalone przez trzęsienie ziemi. Może cudem świata była jego horyzontalność a nie wertykalizm?

Ladislav Fuks 'Palacz zwłok'

2009-01-04T16:23:00.000+01:00

Knopfrkingl pracuje w praskim krematorium. Wydaje się,że rozpowszechnianie kremacji zwłok jest jego życiowym powołaniem, często rozwodzi się nad minusami składania ciała oraz plusami ciałopalenia. W jego domu na półce z książkami stoją dwie wyróżnione pozycje - jedna o Tybecie,a druga o przepisach związanych z kremacją. Czytanie gazety, ze szczególnym zwróceniem uwagi na artykuły o wydarzeniach tragicznych w swej konsekwencji, jest rytuałem. Sam Knopfrkingl jest bardzo groteskowym człowiekiem,zdaje się,że wszystkie myśli kłębiące się w jego głowie musi wypowiedzieć na głos żeby być w zgodzie ze swoim sumieniem. Obraz wszystkiego jest przejaskrawiony, w różnych sytuacjach przewijają się ciągle te same modele postaci - histeryczka z długim piórem na kapeluszu i sznurem korali na szyi, mężczyzna z białym sztywnym kołnierzykiem, różanolica dziewczyna w czarnej sukni.
Wszystko związane jest ze sprawą niemiecką - przechodzenie człowieka bez poglądów na stronę wyznawców Hitlera, które demaskuje to,że sielanka rodziny Knopfrkingla jest jak sceneria w teatrze. Fuks ma chorą wyobraźnię.

Agata Christie 'Morderstwo w Orient Expressie'

2009-01-03T09:32:00.000+01:00

Umysł Herkulesa Poirot wykonał pracę równą wysiłkowi mięśni mitycznego Herkulesa podczas wykonywania jego sławnych Dwunastu Prac. Herkules Poirot jest bowiem bogiem wśród detektywów - tworzy cuda z niczego. Po nitce poszlak doszedł do kłębka rozwiązania tajemnicy morderstwa w pociągu relacji Stambuł - Calais.
Jest to trzeci kryminał Christie jaki przeczytałam (wcześniej 'Kurtyna' i 'Słonie mają dobrą pamięć'). Szalenie nie mogłam doczekać się rozwiązania zagadki, wiedząc,że morderca jest wśród pasażerów znajdujących się w pociągu który utknął w zaspie na odludziu. Podczas czytania przypomniała mi się też atmosfera towarzysząca odkrywaniu rozwiązania zagadki na 'Lewiatanie' Borisa Akunina (najlepsza wg mnie z serii jego kryminałów). Jestem strasznie podatna na królową kryminałów.

Audrey Niffenegger 'Żona podróżnika w czasie'

2009-01-01T13:39:00.000+01:00

Fundamentalnym plusem tej książki są dla mnie postaci - Clare studiująca na akademii sztuk pięknych i Henry - bibliotekarz - wręcz wymarzone dla bibliofilia i in spe historyka sztuki w jednym. W ogóle cały świat w tej książce powstał na bazie skondensowanego życiorysu autorki,która zajmuje się sztuką książki. Od czasu do czasu przewinęło się nazwisko jakiegoś artysty, w czym znajduję przesłankę,że prawdopodobnie mamy podobny gust z autorką - m.in. Egon Schiele. Oprócz tego, kiedy nadchodzi zimna pora roku mam zapotrzebowanie na dawkę nieco cieplejszych uczuć.
Nie chcę robić streszczenia, bo i tak trudno jest się połapać w chronologii- przynajmniej na początku. Nie chcę zrażać też osób które nie lubią science fiction,ale wszystko oparte jest na tym,że Henry podróżuje w czasie. Tylko,że to podróżowanie ma według mnie takie finezyjne zabarwienie. Myślę,że w dzisiejszych czasach można trochę nagiąć definicję i nazwać Clare wierną Penelopą - uzasadniam to ostatnią sceną.
Bardzo dobre Love story XXI w.

Audrey Niffenegger "Siamese Twin"

'Śmierć Iwana Iljicza' Lew Tołstoj

2008-12-27T01:42:00.000+01:00

Nie znajduję lepszego wytłumaczenia nad to,że dopadło mnie jesienno- zimowe przesilenie...Bo jak inaczej usprawiedliwić to,że czytam 'Anne Karenine' i ani nie płaczę ani nie mam wypieków na twarzy,a nawet postanawiam ją odłożyć na rzecz innego opowiadania Tołstoja 'Śmierć Iwana Iljicza' ?
Komentując krótko opis na okładce: Podobno jest to jedno z jego najbardziej poczytnych opowiadań - cóż,w każdym razie moje pierwsze. Tytułowy bohater uświadamia sobie całą marność i pustkę dotychczasowej egzystencji oraz to,że jego śmierć byłaby poniekąd zrzuceniem ciężaru z ramion domowników. Opowiadanie wyróżnia się bogactwem dramatycznej ekspresji - racja,jest to dość niepokojący proces - od niewinnego na pozór uderzenia do konania w mękach - oraz celną obserwacją psychologiczną - czyli m.in. od optymistycznego bagatelizowania stłuczenia do zastanawiania się nad sensem, a właściwie bezsensem całego życia na łożu śmierci.
Mnie najbardziej podobał się opis nieboszczyka, który leżał po trupiemu, z żółtym woskowym czołem i sterczącym nosem, który jak gdyby najeżdżał na dolną wargę.
Ogólnie proszę to potraktować jako zakamuflowany strach przed nie zachwycaniem się 'Anną Kareniną' - ale jestem dopiero w połowie...

świąteczny stosik

2008-12-23T22:08:00.000+01:00

Zainspirowana Zosikiem, ponieważ Zosik jest szalenie inspirująca, prezentuję mój stosik w świątecznej oprawie. Kubek z flamandem dostałam od Ani - uwielbiam flamandy! A w tym kubku gruszkowa, acz wolę mówić gruszana, herbata. Pierniczki to także prezent, dostałam je od Pani Bożenki z mojego Dyskusyjnego Klubu Książki, czuję,że długie lata będą mi służyły za ozdobę, ponieważ żal byłoby mi zjeść te małe cuda! Śliczny świecznik w tle jest od Pani Iwonki. Co do stosiku, czyli jakby nie patrzeć gwoździa programu, są to moje ostatnie zakupy ze Składu Tanich Książek na Grodzkiej naprzeciwko mojego Instytutu. Tylko 'Morderstwo w Orient Expressie' to zakup na allegro - zainspirowany z kolei tym,że w te wakacje na Dworcu Głównym Tarnowie zatrzymała się ta legenda! Tylko,że ja akurat ją przegapiłam...'Martha F.' to zbeletryzowana biografia żony Freuda. Co do reszty zobaczymy w praniu. Pozostaje mi tylko życzyć wesołych świąt wszystkim blogowiczom i czytelnikom!

cykl opowiadań Marqueza w: 'Niewiarygodna i smutna historia niewinnej Erendiry i jej niegodziwej babki'

2008-12-06T22:22:00.000+01:00

Moje wydanie zawierało 7 opowiadań. Wszystkie łączył na pewno motyw morza, nawet w tym w którym przeważał motyw pustynny. Marquez urzekł mnie tym,że można zachwycać się 'najpiękniejszym topielcem świata', sprzedawać cuda,wskrzeszać do życia ciągle i nieustannie i,że jest to najgorsza z możliwych tortur. Kocham go za to,że pisząc skupia się na szczegółach - tutaj przypadliśmy sobie do gustu ponieważ natrafił na czytelnika który ma zmysły wyczulone na szczegóły.
Najbardziej podobało mi się pierwsze opowiadanie -'Bardzo stary pan z olbrzymimi skrzydłami'. Niech za recenzję posłuży mi zlepek cytatów. Dopiero dokładne oględziny sąsiadki,która wiedziała wszystko o sprawach życia i śmierci, wykazały,że mężczyzna ze skrzydłami to anioł i anioł siedzący w kurniku zdawał się być jedną z kur, tyle,że olbrzymią i dosyć zgrzybiałą i ksiądz dowodził,że jeśli skrzydła nie stanowią najistotniejszego elementu odróżniającego krogulca od aeroplanu, tym bardziej nie mogą nim być przy rozpoznawaniu aniołów. W rolach drugoplanowych wystąpił wybór najnieszczęśliwszych kalek: pewna biedna kobieta, która od dziecka liczyła uderzenia swego serca i liczb już jej nie starczyło, Jamajczyk okrutnie cierpiący na bezsenność, dręczył go bowiem nieustanny szmer gwiazd, lunatyk,który w nocy wstawał tylko po to,by zniszczyć wszystko co za dnia zbudował. Niestety cuda przypisywane aniołowi wskazywały na zamęt w jego umyśle: paralityk nadal nie mógł chodzić,ale był O KROK od uzyskani głównej wygranej na loterii natomiast trędowatemu rany zakwitły słonecznikami. Powtarzano,że to nieszczęście żyć w tym piekle pełnym aniołów.
PS. nie żebym czytała w takim tym bardziej obcym dla mnie języku,po prostu polskie wydania mają nieadekwatne okładki.

'Down in the valley' ('Dolina iluzji')

2008-12-04T23:34:00.001+01:00

Harlan (Edward Norton) tonie w morzu iluzji. Jego imaginacje opuściły ciasnotę czaszki i urzeczywistniają się. Zabawa dużego chłopca stoi na równi z nierównościami sufitu. Świat rodem z Dzikiego Zachodu może istnieć obok prawdziwego,ale te światy nie powinny się nawzajem przenikać - reakcja jest zbyt gwałtowna.
Najbardziej wzruszyła mnie scena kiedy Harlem budzi się rano w miejscu dla którego jest stworzony,w świecie ze swoich marzeń, pełnym eleganckich kobiet, szeryfów i dżentelmenów z rewolwerami. Harlem jest postacią z westernu,ale na planie filmu jest jedynym naturszczykiem...
Nie wiem czy jest to celowy zabieg,ale jeśli tak,to ja poddałam się sile sugestii, bo cały film był dla mnie jakby ujęciami zza mgły, bladymi kolorami, przymrużeniem oka gdy patrzy się na słońce. Dla mnie była to krótka podróż po Dolinie Iluzji.

'Historia pana Sommera' Patrick Süskind

2008-11-28T21:36:00.000+01:00

Miarowy chód pana Sommera, w tle opowieści, jest nieodłącznym elementem książki tak jak pejzaż umbryjski w tle obrazów Rafaela. 'Trzy nogi' spieszą powodując szelest liści multikolorowego leśnego dywanu, odgłos stukotu kamieni na dziedzińcu szkoły, poruszenie wody w kałuży.
Historię tego najsławniejszego w miasteczku,a zarazem najbardziej tajemniczego człowieka, opowiada nam dorosły człowiek, który był kiedyś chłopcem który mógłby latać gdyby tylko chciał.
Była to dla mnie najprzyjemniejsza podróż na trasie Kraków Główny - Tarnów. Spinałam się wtedy na drzewa, jeździłam na rowerze nie sięgając jeszcze pedałów, uczyłam się grać na pianinie u 'ususzonej' starej panny.
Postanowiłam jeszcze raz przeczytać 'Pachnidło' - nie może być chyba aż takiej przepaści między dwiema książkami jednego autora. Może za pierwszym razem 'Pachnidło' nie zdołało mnie oczarować swoim zapachem ponieważ była wtedy zima i miałam katar.
A na koniec dodam: jest to jedna z najładniejszych książek z mojej domowej biblioteczki - obrazki pana Sempé sprawiają,że czuję się szczęśliwym człowiekiem.

krakowskie World Press Photo 08

2008-11-23T22:54:00.000+01:00

Na wystawie przeważały tematy którymi(pewnie niesłusznie) staram nie zaprzątać sobie głowy. Ale nie oczekiwałam,że zdjęcia będą kipiały optymizmem. Szczególnie zainteresowało mnie to zdjęcie (trzecie miejsce w kategorii: sztuka i rozrywka):

Fotograf Qi Xiaolong przedstawił scenę z chińskiej herbaciarni - opowiadacz zabawia publiczność. Po zwycięstwie rewolucji komunistycznej w Chinach w 1949r. starożytna sztuka snucia opowieści została uznana za reakcyjną i zakazana. Obecnie przeżywa swój renesans. Wyjątkowo klimatyczne.

'Powolny człowiek' J.M.Coetzee

2008-11-22T20:10:00.001+01:00

Kiedy akcja książki toczy się w Anglii,wtedy wyobrażam sobie miejsce w stylu Strawberry Hill Horacego Walpole czy deszczowego Londynu,którego ulicami przechadzają się mężczyźni w melonikach. Jeśli rzecz dzieje się we Francji,to widzę wielkie stare drewniane domy z potężnymi łóżkami i okiennicami. Norwegia to dla mnie widok z okna na fiordy,a współczesne Chiny ruch,szybkość,małe ciasne mieszkanka. A Australia? Kojarzy mi się z Aborygenami biegającymi po pomarańczowych pustyniach i z utzonowską operą. Zupełnie jednak nie mogę sobie wyobrazić mieszkania przeciętnego Australijczyka,jego mentalności czy charakterystycznych cech wyglądu zewnętrznego.
Emerytowany fotograf Paul Rayment, mieszkający właśnie w Australii, ulega wypadkowi w wyniku którego traci nogę. Według mnie jest to także symboliczna utrata niezależności i autonomii - bezdzietny rozwodnik musi przyzwyczaić się do nowe sytuacji. Na początku jest skazany na pomoc . Jest zły,zrzędliwy, pielęgniarki które się nim opiekują zostają kolejną odprawione. Aż do czasu kiedy Paul dostaje się w ręce Chorwatki Marijany. Zauważa jej postawność,żółte od papierosów zęby, zgrabne nogi. Budzą się w nim naturalne,męskie odruchy,do których,jak sądził, po wypadku nie jest już zdolny. Niespodziewanie jednak podchody przerywa, wchodząc z buciorami w życie Paula, Elizabeth Costello - pocieszna staruszka i nieco zwariowana pisarka. Jest kilka sposobów interpretacji powodów dla których w książce pojawiła się Costello. Jedną z ciekawszych jest to,że Coetzee wystylizował postać Paula tak by było do niego podobna.a Elizabeth jest po prostu bohaterką jego książek z którą nie może się rozstać.
Zrobiło mi się cieplej na sercu kiedy Paul wspominał,że w dzieciństwie do jego domu przychodziły ładnie zapakowane książki z wydawnictwa Hachette. - uwielbiam rozpakowywać książki które przyszły do mnie dzięki naszej cudnej poczcie.

'podzielmy się skórką chleba póki jeszcze mamy zęby'

'Umiłowana' Toni Morrison

2008-11-21T23:26:00.001+01:00

Zaczynałam ją czytać dwa razy. Pierwszy raczej z poczucia obowiązku- ponieważ była to kolejna pozycja w Dyskusyjnym Klubie Książki (którego już od ponad roku jestem uczestniczką). Nie zdążyłam jej wtedy przeczytać na czas, jednak na dobre mi to wyszło - drugi raz zaczęłam czytać z o wiele większą uwagą.
Jest to pierwsza książka Toni Morrison która dostała się w moje ręce. Dodam pro forma,że książka ta została nagrodzona Pulitzerem w 1988, była także tym ciężarkiem który przeważył na szali Komitetu Noblowskiego,dlatego od 1993r. Morrison znajduje się wśród grona Noblistów. W swojej twórczości porusza głównie problemy rasizmu i dyskryminacji czarnoskórych. Autorka odwołuje się do twierdzeń historyków, mówiących o tym,że co najmniej sześćdziesiąt milionów schwytanych w Afryce Murzynów zginęło albo w niewoli - nie opuściwszy rodzimego kontynentu- albo w transporcie,na statkach z żywym towarem. To właśnie tym sześćdziesięciu i więcej milionom dedykowana jest książka. Trzeba podkreślić,że ta masowa zagłada nie utrwaliła się w świadomości historycznej - mój prywatny autorytet w dziedzinie recenzji twierdzi nawet,że niewolnictwo dla Murzynów jest tym czym dla nas niemieckie obozy zakłady w czasie drugiej wojny.
Rzecz dzieje się w drugiej połowie XIX w. w stanie Ohio.
Czarnoskóra Sethe mieszka ze swoją córką Denver w szarobiałym domu nr 124 przy Bluestone Road w Cincinatti. Pewnego dnia na schodach swojego domu zastaje gościa z ogromnie ciężkim bagażem, którego nie stanowią torby,walizki czy pakunki. Przybysz- Paul D. jest elementem przeszłości Sethe,jest niechcianą lecytyną na słodko znieczuloną pamięć. Jest też katalizatorem przyspieszającym gruntowne zmiany w życiu mieszkanek 124. Jest też akcją,która jak wiadomo,musi wywołać reakcję. Niebawem 124 w swoje progi przyjmie następnego gościa - tajemniczą Umiłowaną...
Dzięki tym spotkaniom zostają przed nami odsłonięte,kawałek po kawałku, mroczne tajemnice bohaterów.
Lubiłam fragmenty w których autorka wspominała białe schody domu przy Bluestone Road - wyobrażałam sobie wtedy,ze siedzę na nich przeżuwając najpiękniejsze jabłka (takie jak z reklam soków owocowych),wdychając zapach świeżego siana,zapach lata.

słoń

2008-11-16T17:45:00.000+01:00

I jak tu wierzyć nauce?
Bo słoń jest niby roślinożerny,a jednak pozostaje obojętny na zieleń liści drzew.
Bo niby waży od czterech do sześciu ton,a swobodnie unosi się nad ogrodem zoologicznym.
Tak właśnie jest kiedy do wyższych szczebli władzy dorwie się karierowicz. Lepiej pić wódkę i tłuc szyby.
Moja krótka refleksja po przeczytaniu równie krótkiej mrożkowskiej nowelki o zachęcającym tytule 'słoń'.

Bogumil Hrabal 'Lekcje tańca dla starszych i zaawansowanych'

2008-11-11T12:08:00.000+01:00

Anegdotka na anegdotce, można cytować zdanie po zdaniu,chociaż to jest chyba kwestia sporna, ponieważ kropek u Hrabala nie uświadczysz. Zgrabny zlepek opowieści chłopaka który chciał mieć nos jak Rudolf Valentino, podrywał niebrzydkie dziewczyny, w tle chłopcom na widok tych dziewczyn cieknie ślina jak bernardynom, wspomina o draniu który handlował starymi meblami i obrazami i który przylepił Najświętszej Panience oko karpia,a działo się to w czasach kiedy u biedaków były zimie łóżka dlatego brało się współlokatorów na spanie. Wszystko to przeplecione mądrościami z sennika Anny Nowak-od sypania ogórków z misy (kochać się gorąco) poprzez w śnie być wieszanym w domu bożym (wkrótce zostać zwierzchnikiem Kościoła) do godzinki nad umarłymi śpiewać (wkrótce ślub twój będzie) i we śnie w domu wariatów się znajdować (szczęścia wielkiego oczekuj). Tańczyć się jednak w ogóle nie nauczyłam,ale tłumacze sobie to tym,że nie jestem ani z tych starszych ani z tych zaawansowanych.

Bibliofil, słów kilka...

2008-10-25T14:51:00.000+02:00

1. O jakiej porze dnia czytasz najchętniej?
Od zawsze moją ulubioną porą na czytanie jest późny wieczór. Niestety od pewnego czasu składanie liter po północy przerasta moje siły witalne...W czasie wakacji lubię sobie w taki sposób przedłużać poranne leniuchowanie w łóżku.Czytanie traktuję czasami jako sjestę poobiednią, rozrywkę przy opalaniu lub spożytkowanie czasu podczas korzystania ze środków komunikacji.
2. Gdzie czytasz?
Tam gdzie jest ciepło i przytulnie. Najczęściej w łóżku,zakopana w kocach,poduszkach czy w kołderce. Obsiadam też fotele - wtedy muszę mieć pod ręką kubek z gorącą herbatą. Zdarz mi się oczywiście czytać bez całej tej otuliny - wtedy zazwyczaj mam w ręce jakąś książkę obciążoną faktami, datami i teoriami. Komiks natomiast kojarzy mi się z hamakiem.
3. Jeśli czytasz (na leżąco) w łóżku, to czytasz najchętniej na plecach czy na brzuchu?
Zwyczajowo na plecach z dużą puchatą poduszką pod głową. W sytuacji jednak kiedy książka wciągnie mnie z wyjątkową mocą,pozycje mojego czytania przechodzą różne fazy- siedząca, półleżąca,leżąca, później przewracanie się z boku na bok,czytanie na brzuchu,a ostatecznie z pozycji modlącego się muzułmanina...
4. Jaki rodzaj książek czytasz najchętniej?
Nie ma jednego ulubionego - beletrystyka, książki przygodowe, kryminały,dreszczowce. Często są to książki historyczne lub historyczno-sztuczne,czyli ogólnie sztuka,artyści,zabytki. Lubię też biografię,chociaż zbyt wielu nie czytałam.
5. Jaką książkę ostatnio kupiłaś/-eś?
"Piękna rupieciarnia" Bogumil Hrabal, wyd.Czarne.
6. Co czytałaś/-eś ostatnio?
"Ewa Luna" Isabel Allende. Podczytywałam też opowiadania Marqueza i Andrzeja Pilipiuka.
7. Co czytasz aktualnie?
Wieczorem "Słonie mają dobrą pamięć" Agathy Christie. Napoczęłam też "Umiłowaną" Toni Morrison,ale postanowiłam zabrać się do niej jeszcze raz od początku, ponieważ czuję,że coś mi umknęło.
8. Używasz zakładek czy zaginasz ośle rogi? Jeśli używasz zakładek, to jakie one są?
Zdecydowanie zakładki!Uważam,że są niesamowicie ważną częścią książki jako zjawiska. Lubię takie kupione w muzeum z reprodukcjami- np."Hezjod i Muza" Gustava Moreau - kupiona w paryskim muzeum artysty, z "Melancholikiem" Weissa, z "Krakowskim przedmieściem" Canaletta. Często jako zakładki służą mi kartki pocztowe które dostałam jako pamiątki z voyagów moich znajomych, bilety muzealne, bilety z wystaw,zdjęcia, opakowania po torebkach herbaty.
9. Co sądzisz o książkach do słuchania?
Akceptuję. Mam kilka opowiadań Christie na CD,ale słucham ich nie jako muzycznego tła,na nich też muszę się skupić,jest to dobra alternatywa w momencie kiedy mam zmęczone oczy.
10. Co sądzisz o ebookach?
Osobiście nie korzystam. Uważam,że są katorgą dla oczu. Poza tym ,zbyt bardzo lubię zapach i szelest papieru...

PS. Ostatnio mam fazę na KSIĄŻKĘ. Zabawę zaproponowałam Kardelmonkowi, czekam na efekty.

Across the universe 1

2008-09-10T00:15:00.001+02:00

Już drugi dzień płynę na fali zachwytów nad "Across the universe". Popadając w masło maślane, nazwę ścieżkę do tego filmu kosmiczną,bo uważam,że wyzwala siłę z jaką przyciagają się galaktyki. Słuchasz 'All you need is love' i masz ochotę wyśpiewać to na dachu jakiegoś wysokiego budynku w zatłoczonej dzielnicy Twojego miasta. 'Don't let me down'- tego chyba słuchają ludzie którzy burzą mury berlińskie i obalaja reżimy. 'Hold me tight' - w szybkim, tanecznym rytmie przeskakujesz plany filmowe: z "Lakieru do włosów' poprzez 'Grease' do 'Hair'. 'Becouse'- ześlizgujesz się z kamieni laguny,wpadasz w turkus wody,widzisz bramy Atlantydy i slyszysz śpiew syren kusicielek. 'I want to hold your hand' - masz ochotę powiedzieć calemu światu o miłości którą przed nim ukrywasz, chwycić za ręke 'radosć swojego życia'i biec z nią przez łaki o tak pięknych,ze niemalże photoshopowych kolorach.
Ciąg dalszy impresji nastąpi...

flaming w systemie binarnym

2008-08-02T22:59:00.000+02:00

Co mogło wyniknąć ze spotkania trójki przyszłych studentów: informatyki, weterynarii i historii sztuki? Niezwyle artystyczna forma: flaming w systemie zero- jedynkowym...stworzone ręką Boga Ozyrysa

Szelma

2008-06-26T20:33:00.001+02:00

inauguracja

2008-05-30T14:52:00.000+02:00

Tym tygodniem inauguruję wakacje. Nareszcie robię wszystko co chciałam zrobić,a na co miałam wcześniej ograniczenia. Już czuję się spełniona- byłam w tarnowskim Muzeum Diecezjalnym. Jest to najstarsze muzeum diecezjalne w Polsce. Jego zbiory to przede wszystkim zabytki gotyckiej rzeźby i malarstwa. Kiedy tak chodziłam po kimatyzowanych salach w których pachniało starym drewnem, wyobrażałam sobie jak te wielkie, kolorowe tryptyki wyglądałyby na ścianach mojego domu. Zaskoczył mnie tryptyk Św.Leonarda - wiem o tym,że twarze postaci nie są typizowane,a unifikowane,ale te wyglądały identycznie. Uwielbiam ornamenty gotyckie, piękne tła obrazów - malowane złotem i srebrem, fantazyjne rośliny. Z każdej strony patrzyła na mnie moje patronka trzymająca koło - Św.Katarzyna. W przyszłym miesiącu wybieram się tam jeszcze raz żeby zobaczyć Thanatosa Jacka Malczewskiego.

Teraz zaczytuję się w Przygodach Pana Samochodzika,jest to dla mnie swoisty powrót do dzieciństwa, smak wakacji,a kiedyś początek mojej miłości do historii.

Wszystkiego najlepszego z okazjii dnia Mamy!

2008-05-26T10:04:00.000+02:00

Przypominam wszystkim jaki dziś dzień! Mojej mamy wcale nie zaskoczyło niekonwencjonalne podejście do tamtu jakie przedstawiłam w laurce. A wszystko dlatego,że wycinane serduszka kolaśwo wychodzą...Zastrzegam sobie prawa autorskie!
PS. radzę powiększyć sobie,ponieważ mój skaner niestety nie jest high definition

Equilibrium

2008-05-25T09:46:00.001+02:00

Tworzenie świata bez uczuć jest pozbawione sensu jak dolewanie wody do morza czy donoszenie drewna do płonącej Troii. W totalitarnym systemie panującym w Librii także nie znaleziono sensu takiego działania,dlatego by podporządkować sobie ludzi używa się ampułek na znieczulenie czy zobojętnienie. Uczucie to grzech,jest karalne. Suprematystyczne wnętrza pomagają w zachowaniu uczuciowego postu. Zakazana jest sztuka, Mona Lisa idzie na podpałkę,książka to niemalże tarcza treningowa,a małe,słodkie,kochane zwierzątka są traktowane jak kleszcze - ich przeznaczeniem jest całkowita eksterminacja. Ale nie wszystkie dzieci w czasie postu rezygnują ze słodyczy - na pewno niektórym przez to powypadają zęby,ale niekótre właśnie dzięki temu skosztują prawdziwego szczęścia...

Czarna Dalia

2008-05-24T14:01:00.001+02:00

W Hollywood popełniono morderstwo. Kto i dlaczego przyprawił nienaturalny uśmiech młodej,początkującej aktoreczce? Co ten ktoś miał na celu kiedy przecinał ją na pół wzdłóż lini pępka,kiedy wycinał jej narządy wewnętrzene i odsysał z ciała całą krew?
Gdzie jest odpowiedź na te pytania?
Może w dymie papierosów?
Pod garniturem skrojonym wg mody panujacej w latach czterdziestych?
W jednej z klatek czarno-białego filmu pornograficznego?
Pod pomalowanym na czerwono paznokciem?
Między miękkimi falami na głowie femme fatale?
W eleganckim Chevrolecie?
A może po prostu pod latarnią? Bo przecież tam jest zawsze najciemniej...

Przypadek Harolda Cricka

2008-05-20T07:57:00.001+02:00

W literaturze taki zabieg nazwalibyśmy motywem sokoła. Tak jak sokół u Boccacia jest motywem na którym buduje sie całą fabułę, tak w tym filmie upersonifikowany zostaje zegarek, można to nawet określić mianem heroizacji.
Harold Crick to doświadczony pracownik Urzędu Skarbowego. Jego życie można by zapisać w systemie binarnym. Harold swoje życie oblicza a nie przeżywa. Jego codzienne rytuały to dla mnie przeróbka teledysku Royksoppów "Remind me".
Tak jak mleko zmiękcza ciasteczka, tak ktoś zmiękczył skostaniałe,zastane,zeschnięte życie pseudo schizofrenika. Harold w obawie przed śmiercią nareszcie zaczyna żyć naprawdę. Przed rozpoczęciem ogladania zalecam uzbroić się w zapas czegoś apetycznego, ponieważ w scenariuszu znajdziemy obszerny, nieudolnie zakamuflowany, spis treść książki z wypiekami.

Mój Sąd Ostateczny

2008-05-14T21:52:00.000+02:00

15 maj - matura z historii sztuki - mój Sąd Ostateczny.

Pierwszy Jeździec Apokalipsy

2008-05-13T12:03:00.000+02:00

Myślałam,że to mój książe na białym koniu,
a to tylko Pierwszy Jeździec Apokalipsy.

Nikki for you

2008-04-12T21:38:00.000+02:00

Żyję. Pomimo to,że moja przyjaciółka, o ironio losu,jakże niepozorna , Mery Lu, chciała mnie zabić! Rzuciła we mnie oknem! Tzn. szybą z drewnianą ramą k'woli ścisłości. Nie spodziewała się jednak,że mam taki mistrzowski refleks. Uniknęłam ciosu,teraz szykuję odwet.
Dla mnie, miłośnika sztuki oraz muzealnictwa, punktem kulminacyjnym klasowej wycieczki do Krynicy była wizyta w muzeum Nikki for you ( Nikifora Krynickiego, prawdziwe nazwisko to Epifan Dworak , w języku reszty społeczeństwa). Kilka słów o Nikiforze. Uważamy go za przedstawiciela sztuki prymitywnej, był samoukiem, daleko mu jednak od akademickich kanonów piękna, jego prace przypominają dziecięce obrazki. Tak przedstawiał nam swój świat upośledzony, biedny człowiek, który przysiadywał na krynickich ławeczki i rozkładał swoje przenośne atelier. Jego matka, pochodziła z Ukrainy, ojcem był prawdopodobnie jeden z wczasowiczów ośrodka do którego nosiła wodę, legenda mówi nawet o Gierymskim,acz jest to bardzo wątpliwe. Podobno kiedy matka chodziła do pracy,to zostawiała małego Epifana w zawiniątku pod mostem,bo nie miał sie nim kto zaopiekować.
Co ja sądze o jego sztuce? Jest takie słowo które idealnie określa sposób w jaki odbieram jego małe dziełka, bo często tworzone nawet na papierowych opakowaniach, to słowo to :przyjemne. W najbliższym czasie zamierzam obejrzeć film"Mój Nikifor".

chłopcy

2008-04-05T12:34:00.001+02:00

Literatura chłopców. Kopiejka, mały Edzio, Suchy, Piotr, Franek Buldog, Ziuniek Modelarz i niewierny Adaś. Jasna strona ich życia to słońce,które i tak czasami musi schować się za deszczową chmurą. Codzienność zmusza ich do rozwijania wyobraźni, obrastania w grubą skórę i wyostrzania wzroku na najmiejsze nawet przejawy "czegoś dobrego". Rozszearzają im się źrenice gdy w sąsiedztwie świnia daje gardło, gdy ich oczom ukazuje sie miniatura karaweli Kolumba, gdy otrzymują latawce. Mają swoje małe rytuały,ich naruszenie zazwyczaj nie kończy sie dobrze. Smarkateria.

O la Boga! Moja głowa!

2008-04-03T00:41:00.001+02:00

Dedykuję wielbicielowi ośmiornic -Marcie:)

lizak balonikowy

2008-04-02T22:14:00.001+02:00

chlorofilowy smok

2008-04-01T23:29:00.000+02:00

john banville "morze"

2008-03-25T14:47:00.000+01:00

Jeden wielki esej uważnego obserwtora. Wszystko widzimy z
perspektywny głównego bohatera - Maxa Mordena. Dojrzały
wdowiec postanawia poukładać wszystkie swoje sprawy. Wyjeżdża
do nadmorskiej miejscowości - "Miasteczko to Ballymore,a
wioska - Ballyless,troche może dziwaczne,zważywszy,że more
znaczy więcej,a less mniej". To miejsce to mityczna kraina
jego dzieciństwa, łatwo dostrzec jak przeżycia wczesnych lat
odbiły się na jego późniejszym życiu, widzimy mnóstwo
analogii. Opowieść ma swoje tajemnice,które są istotne by
zrozumieć przyczyny wewnętrznego dramatu bohatera.
Podoba mi się sposób w jaki autor opisuje najdrobniejsze
rzeczy - starą beczkę z deszczówką, pokoje starych domów,
szczegóły wygladu postaci,ich zachowanie - sposób bardzo
plastyczny,trafny. Miłym zaskoczeniem było dla mnie to,że Max
pisał ksiażkę o Bonnardzie (malarzu postinmpresjoniście),
"panu od wanien i panien". Często też po opisie sceny
rodzajowej wspomniał o jakimś obrazie który by ilustrował
przedstawioną sytuację, np. o obrazie Vermeera. Obrazy morza
przyrównywał do dzieł wielkich pejzażystów.
Morze, ma znaczenie i dosłowne i symboliczne,wypełnia strony
książki, zalewając sentymentem. Może morze to krzywda i
przyczyna nieszczęścia?

"To kolejna z wielu rzeczy różniacych ją od matki, której zwierzęcy zapach, będący dla mnie duszną wonią samego życia, odporną nawet na moc najsilniejszych prefum,przyciągnął mnie do niej,wieki temu. Moje dłonie mają widmowy ślad takiego zapachu, jej zapachu, nie mogę się go pozbyć,choćbym nie wiem jak je wykręcałi zalamywał."

À propos Zmartwychwstania

2008-03-22T17:25:00.000+01:00

Owoc miłości Nieba i Ziemi ( Geb i Nut), jeden z dziesięciu pośród Enneady (grupa bóstw uczestniczących przy stworzeniu świata), uosobienie śmierci i zmartwychwstania - Ozyrys.
Egipski Prometeusz ze swoją małżonką i siostrą w jednej osobie rządził jak prawdziwy baśniowy król - nauczał swoich poddanych uprawy roli, rzemiosła, stanowił prawa - zasadził ziarenko monumentalnej cywilizacji. Nie podobało się to jego zazdrosnemu bratu - Setowi,chciał się pozbyć konkurenta do władzy. Użył podstepu - wykonał piękną skrzynie -sarkofag, następnie namówił Ozyrysa by się w niej położył. Przed zamknięciem ciężkiego wieka, do sarkofagu wpadły ostatnie promienie słońca, ostatnie dawki czystego ziemskiego, życiodajnego powietrza. Zamknięta skrzynia została zepchnięta do Nilu. Druga wersja mitu mówi,że Set poćwiartował ciało Ozyrysa i beznamiętnie wrzucił je do rzeki. O tragedii dowiedziała się Izyda,natychmiast rozpoczęła poszukiwania, w którch pomagał jej Anubis - bóg o głowie szakala, patron mumifikacji.
Izyda pokonała liczne trudy i niepowodzenia, odnalazła sarkofag w jednym z fenickich miast - był częścią kolumny podtrzymujacej dach pałacu miejscowego władcy. Wg wersji o poćwiartowaniu ciała, Izyda znalazła prawie wszystkie części ciała Ozyrysa, brakowało tylko fallusa, który został połkniety przez rybę (smacznego rybka!). Później boginii odkonała czynu uważanego przez starożytnych za pierwszy akt mumifikacji - pomieszała glinę z woskiem, dorobiła brakujacą część i w ten sposób złożyła wszystkie fragmenty jego ciała. Dzięki temu aktowi miłości Ozyrys mógł ożyć, ale nie mógł pozostać w świecie żywych. Od tego czasu jednak miał decydować o losach wszystkich zmarłych przybywających do jego nowego królwestwa - zaświatów. Stał się władcą podziemi i sędzią.

Temat był tylko pretekstem do zadedykowania jednego wpisu dla Ozziego (vel Ozyrysa)- największego wielbiciela prusaczej Lalki jakiego znam, miłośnika gofrów mojej mamusi,Dj na mojej osobistej konsoli dystrybucji filmów oraz Alwina- wiewiórczaka:) w końcu obiecałam - jak dla mnie to możesz się utożsamiać z Ozyrysem, panem Nilu!

Wilfrid Wood

2008-03-13T18:33:00.000+01:00

Prace Wooda wywołują trudną do opisania słowami fascynację. Przybierają
one obłe, trochę zdeformowane kształty ludzi jakby wyjętych z kreskówek
i zastygłych w swoich ulubionych pozach. Wood nadaje im imiona, tworzy
postacie, które swoim charakterem podkreślonym wyrazem twarzy wzbudzają
sympatię. Oglądając zdjęcia na jego stronie www, można odnieść
wrażenie,że przegląda się katalog przyjaciół,znajomych czy przygodnie
spotkanych ludzi pokazanych w lekko skrzywionym zwierciadle. (fragment
'Figurki przyjaciół",artykułu Sławomira Tatara z Machina Design nr
1/2007)

Wilfrida Laska pomysły dopadają kiedy jeździ na rowerze albo kiedy
pływa. Kreatywna widać z niego istota, jak sam mówi,ma w swojej
pracowni cały plik rysunków które są protoplastami jego późniejszych
dzieł. Ispirują go przyjaciele, przechodnie, różne napotkane w
internecie zdjęcia, dziwacy,odmieńcy,moda, ludzie odmiennych ras, grube
ciałka i sexy ciałka( nie rozumiem dlaczego tak to wyodrębnia:P),
zwierzęta,androgynia i wschód. Wilfrid nie moze zrozumieć ludzi, którzy
by tworzyć, sięgają po narkotyki albo po alkohol, on sam ma problemy z
tworzeniem kiedy jest pod wpływem jednego albo drugiego.

wymiana zdań.jedna z wielu

2008-03-08T15:34:00.000+01:00

Ja: jak dzwoniłam do Ciebie,to mówiłeś,że właśnie dochodzisz:P
P: tak . dochodziłem :D
P: kurde . 40 minut mi to zajeło :P
P: a średnia krajowa wynosi 18 :P
Ja: a mnie godzine z minutami:P
P: a licząc moje mechaniczne dochodzenie w pks i normalne to
łącznie zajęło mi to 2h , 30 minut !
P: wygrałem !
Ja: impotencja:P
P: nie ,to się nazywa samokontrola :P

Słaby punkt

2008-03-05T00:08:00.001+01:00

Gdybym była Ewą,a Anthony Hopkins wężem kusiecielem to
zjadałabym wszystkie antonówki,janagoldy i rubiny, napadłabym
na cukiernię by przywłaszczyć sobie wszystkie
szarlotki,wydarłabym zatrute jabłko z rąk Królweny Śnieżki
(więc zakończenie musiałoby być mniej romantyczne), Wilhelma
Tella ( niech strzela sobie do gruszki) i wygrałabym spór o
jabłko dla najpiękniejszej miażdżąc konkurencję w postaci
kobiecej części panteonu bóstw greckich.
W swojej roli Hopkins hipnotyzuje. Hipnotyzuje tak jak
mechanizm działania maszyn konstruowanych prez bohatera
którego kreuje, jak szalony klawn z jednego z odcinków
Scoobiego "Bedlam in the bigtop"(1969),jak wąż Kaa z "Księgi
Dżungli" Kiplinga.
"Fracture"(Słaby punkt) polecam szczególnie fanom aktorstwa
Hopkinsa i Goslinga,bo to ich bardzo udane kreacje aktorskie.
Film nastrojowy,dajacy do myślenia. Przeczytałam kiedyś w
jednej z recenzji: "Zabiłem żonę. Udowodnij mi to"- krótki i
trafny opis głównego wątku.

Pana Magorium Cudowne Emporium

2008-03-02T15:52:00.001+01:00

W sumie mogłabym napisać: brak mi słów... Ten film jest
przejawem wyobraźni wielkiej jak Sahara, barwnej jak
australijska rafa koralowa oraz żyjacej własnym życiem jak
deszczowe lasy na równiku.
Pan Magorium (Dustin Hoffman) jest właściecielem magicznego
sklepu z zabawkami,właścicielem tak starym i niezwykłym,że
posiada weksle podpisane przez Tomasza Edisona, za klamki
płaci astronomiczne sumy,a kres swego życia wyznacza sobie
sam (nie,nie jest samobójcą, bynajmiej).
Mahoney (Natalie Portman) świetnie gospodaruje tą enklawą,
tą ostoją dla absurdu wśród ulic zatłoczonego miasta. Muszę
dodać,że Portman w tym filmie po prostu świentnie wygląda
(ale chyba niepotrzebnie to dodaję,bo ona zawsze dobrze
wygląda - z ciekawostek: urodziła się w Jerozolimie). Film
warto zobaczyć aby przekonać się,że w każdym z nas jest
chłopiec zbierajacy kapelusze, chłopiec który ma swoje
dziwactwa, który czasem zbuduje z klocków postac Jeffersona
albo potraktuje przyjaźń na poważnie.

Hairspray

2008-03-01T23:47:00.001+01:00

Stężenie lakieru do włosów jest niepokojąco wysokie. Warto
jednak uzbroić się w maskę przeciwgazową i dotrwać do
końca,chociażby po to żeby zobaczyć słoniowe gody wg
Travolty, pląsy w "Dzień Murzyna" czy załamać się głupotą
ekwipażu ze sklepu na rogu. Ilość freonu sięga
zenitu,przebija warstwę ozonu dając lepsze ujście promieniom
słonecznym- dzięki temu możemy podziwiać deszczową piosenkę w
słoneczny dzień:) Polecam

niczym Wenus Cabanela

2008-02-29T18:16:00.000+01:00

Wszystko zaczęło się od perłowego ciała z mlecznymi
piersiami. Nie ma wprawdzie wątpliwości,że opis idealnie
pasuje do mojego ciała ale w tym wypadku chodziło o Wenus z
akademickiego obrazu Cabanela
( http://www.aztriad.com/cabanel.jpg )...
Lekcje WOKu naprawdę bywają inspirujące,panuje raczej
swobodna atmosfera,nie mylić z rubasznością. Czasami pojawi
się jakaś nutka erotyzmu,z akcentem na r. Często rozmowy
odbiegają od tematyki -choćby opowieść o ćmie która ma aparat
ssący 4 razy dłuższy od długości swojego ciała. Idylla.
Niestety ktoś perfidnie chce zajać moje miejsce
sekretarki=asystentki i wyrywa się żeby uświadomić
ludzkość,iż budowla na zdjeciu to kaplica pałacowa Karola
Wielkiego w Akwizgranie (Akwizgran,jedno z moch ulubionych
słów,obok katakumby). Teraz ostrzezenie dla tej osoby:
jeszcze raz a wydrapię Ci oczy i Parówa rzuci się na Ciebie
oszalały z podniecenia,bo bedziesz ślepy,a wtedy to nie wiem
czy szafa Cię przyjmie,martw się na zapas:)żyrafia noga,
jedność łydek, pokumana łydka,pozdrawiam.

KRISTALLNACHT

2008-02-28T19:10:00.000+01:00

piękna musiała być ta noc!
ulica obsypana kryształem
oświetlona jak nigdy ciepłym blaskiem z pasażu
o niezbyt już jednak ciekawych witrynach
tonąca w 91 semickich czerwonych atłasach

Kopciuszek miał szczęście,że zgubił pantofelek na innym balu

krótka impresja z przygotowań do sprawdzianu z historii